من تو را به کسي هديه مي دهم که از من عاشق تر باشد و از من براي تو مهربان تر .
من تو را به کسي هديه مي دهم که صداي تو را از دور، در خشم، در مهرباني ، در دلتنگي ، در خستگي ، در هزار همهمه ي دنيا ، يکه و تنها بشناسد .
من تو را به کسي هديه مي دهم که راز معصوميت گل مريم و تمام سخاوت هاي عاشقانه اين دل معصوم دريايي را بداند ؛ و ترنم دلپذير هر آهنگ ، هر نجواي کوچک ، برايش يک خاطره باشد .
او بايد از نگاه سبز تو تشخيص بدهد که امروز هواي دلت آفتابي است ؛ يا آن دلي که من برايش مي ميرم ، سرد و باراني است .
اي .... ، اي بهانه ي زنده بودنم ؛ من تو را به کسي هديه مي دهم که قلبش بعد از هزار بار ديدن تو، باز هم به ديوانگي و بي پروايي اولين نگاه من بتپد .
همان طور عاشق ، همان طور مبهوت و مبهم ...
تو را با دنيايي حسرت به او خواهم بخشيد ؛
ولي آيا او از من عاشق تر و از من براي تو مهربان تر است ؟

آيا او بيشتر ازمن براي تو گريسته است ؟

 نه ... هرگز ... هرگز
ولي ، تو در عين ناباوري ... ...
مي دانم ... من دير رسيدم ... خيلي دير ... خيلي ...
يك بار ديگر بگذار بي ادعا اقرار كنم كه هر روز دلم برايت تنگ مي شود .
روزهايي که تو را نمي بينم ، به آرزوهاي خفته ام مي انديشم ، به فاصله بين من و تو ...
هر روز به خود مي گويم کاش شيشه عمر غرورم را شکسته بودم .
کاش به تو مي گفتم که عاشقانه دوستت دارم تا ابد ...

اي كاش . . .